این مستمری، درد فقرا را بیشتر می‌کند!

بر اساس این اطلاعیه 20 درصد به مستمری افراد تحت پوشش دو نهاد دولتی و کمیته امداد تعلق گرفت. وقتی صحبت از افراد تحت پوشش کمیته امداد و بهزیستی است، منظور روستاهایی است که اگر چنین حمایتی صورت نگیرد، زندگی آنها دچار مشکل می شود.

معنای دیگر این است که بسیاری از این افراد طبق قوانین موجود کشور، افراد کم درآمدی هستند که باید تحت پوشش دولت باشند و مستمری ماهانه پرداخت کنند. پیشنهاد بازنشستگی و افزایش آن نیز در دولت است که هر ساله در لایحه بودجه پیشنهاد می کند و در نهایت در مجلس بررسی و تصمیم گیری می شود. اما مهم این است که اگر بودجه داشته باشیم و در همان بودجه متوجه شویم افرادی هستند که نیاز به حمایت مستمر دارند، به این معناست که در پوشش حمایت حداقلی نهاد به این معناست که اینها را فراموش نکرده ایم و هنوز. ما می گوییم خدایا شکرت! اما نگرانی کجاست؟

اگر با توجه به وضعیت اسفبار این خانواده ها، اثرات تاج و تخت، افزایش تورم و افزایش قیمت ها، شاهد افزایش 20 درصدی حقوق بازنشستگان باشیم، یعنی این 20 درصد زخم فقرا را عمیق تر می کند و آنها را بیشتر رنج می دهد. . فرض کنید یک خانواده دارای معلولیت که یک نفر است، 350 هزار تومان دریافت کرده و اکنون 420 هزار تومان است و یک خانواده 5 نفره حدود یک میلیون و سیصد هزار تومان دریافت می کنند.

اگر حداقل دستمزد کارمندان دولت و همان مستمری را که الان پرداخت می شود، مبنای بگیریم، باید بگویم که یک خانواده مجرد نیز به همان مسکن نیاز دارند و برای آب، برق، گاز و سایر خدمات به همان میزان پرداخت می کنند. اما اگر واقعا شرایط این افراد را در نظر بگیریم، این افزایش 20 درصدی به این معناست که به دلیل افزایش هزینه ها و تورم، کمکی به این افراد نشده است. مقامات می گویند اینها افرادی هستند که نیاز به توجه بیشتری دارند. اما منطقی است که افزایش حقوق بازنشستگی این خانواده ها را با علم به اینکه شرایط آنها بسیار بدتر از گذشته است و هزینه ها بسیار بیشتر است، اما باز هم حداقل افزایش را در تصمیمات خود انجام می دهیم. حتی در مورد کارگران، افزایش درست 57 درصدی در این شرایط یا خیر، من قضاوت نمی کنم، اما بحث این است که جایی که حزب مشغول است، ما 57 درصد رشد می کنیم و اینجا با علم به وجود وجود دارد. راه دیگری نیست، ما 20 درصد رشد می کنیم! منطق سیاست گذاری و تدوین بودجه و تصمیم گیری در حوزه تامین اجتماعی چیست که حداقل مورد قبول جامعه تخصصی و یا خود مردم و علاقمندان به این موضوع است.

بنابراین با این تصمیم به نظر می رسد در سال 1401 وضعیت خانواده ها بسیار بدتر شود. من نگران خانواده های تحت پوشش کمیته مددکاری و کمک های اجتماعی و همچنین افراد دارای معلولیت هستم که پرداخت های آنها با همان نرخ انجام می شود. آیا هزینه یک معلول ماهیانه 350 هزار تومان و با رشد 20 درصدی 420 هزار تومان است؟! اگر اینگونه برنامه ریزی کنیم، چگونه می توان انتظار توانمندسازی و خروج را داشت؟

با این حال می توان گفت کمک های دیگری را در زمینه اشتغال و مسکن شاهد بوده ایم. چند نفر می توانند از این امکانات استفاده کنند؟ بنابراین معتقدم در این نوع بودجه دغدغه هایی که ما در مورد معیشت همه مردم از جمله خانواده های نیازمند داریم لحاظ نشده است و به نظر من به عنوان یک مددکار اجتماعی نادیده گرفتن حقوق آنها در بودجه قابل قبول نیست. .

* رئیس انجمن امداد ایران

دکمه بازگشت به بالا