تعارض حضور زنان در ورزشگاه با حکم شرع

حتما آقای رئیسی این توصیه را شنیده اما ترجیح داده سکوت کند و اجازه دهد وزارت ورزش و فدراسیون فوتبال کار خود را انجام دهند.

نامه جامعه مدرسین برخلاف گذشته چندان مورد توجه رسانه ها قرار نگرفته و خبرگزاری های نزدیک به دلواپسان نگران این نیستند که مشکل زنان ما ازدواج و تعالی فکری و امثال آن، عدم تماشای فوتبال است. یا مثلا قرار گرفتن در چنین مکانی چیزی جز برانگیختن احساسات و عواطف کاذب نیست!

در واقع رسانه ها با سکوت قهرمانانه خود نمکی بر زخم های آنان نپاشیدند و حتی اخبار و تصاویر زنان حاضر در ورزشگاه آزادی را پوشش ندادند.

نتیجه چه بود؟ اینطور شد که بازی ایران و عراق با آرامش و آرامش پیش رفت و حتی اگر تخلفات محدودی هم وجود داشت عکس داخل قاب عکس گرفته نشد. امروز ائمه جمعه به این موضوع اشاره نکردند. به خاطر پوشش حشره‌های قلم شفاف به شما تبریک می‌گوییم!

اما اکنون باید به سؤالات مهم دیگری پاسخ دهیم، از جمله اینکه آیا نگرانی علما در خصوص نیامدن به ورزشگاه ها را نادیده بگیریم؟ آیا حضور زنانی که گاهی با چادر در ورزشگاه حاضر می شدند، حرام و خلاف شرع بود؟ کار بعدی چیه؟ در صورت تکرار، آیا عدم رعایت موازین شرعی اشکالی دارد؟

به نظر می رسد مشکل حضور زنان در فعالیت های عمومی، به ویژه در ورزش، بیشتر سیاسی باشد تا مذهبی، مذهبی و حتی فرهنگی-اجتماعی. به عبارت دیگر با عبور از دالان های سیاست مشکل ساز شده است. اگر دولت های قبلی (خاتمی احمدی نژاد و روحانی) به عنوان رئیس دولت عمل می کردند، این موضوع در آن دوره ها سیاسی نمی شد و پابرجا بود. با این حال، این شبهه که صحبت از شرق است، همچنان در ذهن عالمان دین، متدین و غیرمذهب جای بحث دارد و حتی اگر از موضوع سیاست صرف نظر کنیم، همچنان بن بست باقی می ماند.

برای روشن شدن موضوع باید درک کرد که چرا نهادهای مذهبی با حضور زنان در ورزشگاه ها و برخی رویدادهای ورزشی مخالفت می کنند. آنطور که من متوجه شدم، آنها از مقامات فاسدی مانند اختلاط زنان با مردان و پیامدهای فساد این موضوع به عنوان رکن اصلی فتاوای خود یاد می کنند. پس اگر این فرض حل شود، مشکل حل می شود.

در فقه این اصل اتخاذ شده است که وکیل تصمیم می گیرد ولی موضوع تصمیم (به جز در موارد خاص) باید توسط افراد و افراد مکلف تعیین شود. بنابراین اگر جامعه ثابت کند که موضوع مورد انتقاد قابل حل است، هیچ مخالفتی با حضور زنان در ورزشگاه واقعی وجود نخواهد داشت و حکم دادگاه نقض نمی شود.

در جریان بازی پنجشنبه شب زنان در جایگاه ویژه ای قرار گرفتند و موضوع اختلاط با مردان عملاً منتفی شد. بنابراین، دیگر دلیلی وجود ندارد که حضور آنها را غیرقانونی بدانیم. طبیعتا با ارتقای کیفیت حضور بانوان در مجامع ورزشی، انتقادات از قانونگذاران کاهش می یابد.

فعالان اجتماعی، جامعه شناسان، روانشناسان اجتماعی و فعالان اجتماعی در سال های اخیر برای بهبود رابطه بین شریعت و رفتار اجتماعی (حداقل در ورزش)، و همچنین در روابط علمی صمیمی مانند ملاقات با زنان در استادیوم ها و موارد دیگر تلاش کرده اند. مسائل مهمی مانند حجاب و رعایت آن با اندیشمندان دینی مطرح نشده است.

امروزه، به ویژه در شرایطی که مشکلات اقتصادی موجب خشم و عدم تحمل مردم شده و منجر به کاهش شدید توانایی فردی و اجتماعی شده است، عدم نگرش سختگیرانه نسبت به مقولاتی مانند «فوریت» کاملاً پذیرفته شده است.

مسابقات ورزشی چه بخواهیم و چه نخواهیم احساسات ملی و حماسی را برمی انگیزد که می تواند آرامش بخش و وحدت بخش باشد و در عین حال شادی هایی را به ارمغان بیاورد که در حیطه مباحات است و در حوزه پوچی دینی چیزی بر خلاف آن نیست. . شاید بتوان یکی از مصادیق قانون سبکی و تحمل را در مورد این دسته بندی ها به کار برد.

از طرفی قوانین بین المللی تحمیل شده در همه کشورها در عرصه اقتصادی و سیاسی نیز ما را به رفتارهای نامطلوب در ورزش وادار می کند، بین شرع و عرف بحث نکنید، عمل باید همرنگ مقررات دینی باشد.

ورزش و مسائل زنان بخش کوچکی از یک موضوع بزرگتر به نام زندگی معمولی است. اگرچه در فقه امام خمینی (ره) حاکمیت تصمیمات ثانویه تا حدودی توانسته مشکلات را حل کند، اما در مسائلی که پیش می آید، گفتگوهای علمی خاص بین فعالان عامه و عالمان دین اولاً ضروری است و ثانیاً باید به این امر منجر شود. تصمیماتی مبنی بر اینکه نباید به راحتی اتهام ارتداد گرفت و جامعه را مجبور به سکولاریسم نکرد و مبانی دینی را تحریف کرد و تقابل دین و جامعه را طاقت فرسا کرد.

دکمه بازگشت به بالا