مجتبی مینوی و شاهنامه‌پژوهی – خبر روزانه

سخت است از روزی که در فرصت کوتاه و یک صفحه و نیم روزنامه که از این ستاره های درخشان آسمان ایران و شیرین صحبت می کرد، جا نیفتاد، زیرا اگرچه به اختصار به آنها اشاره می کنیم، اما به خود ایرانی نزدیکتر شده ایم. -آگاهی و خودشناسی شده‌ایم.

واقعیت این است که نسلی که در تب و تاب حوادثی که منجر به پیروزی مشروطیت شد، به دنیا آمدند، در عصر رضاشاه پهلوی فرصتی تاریخی یافتند تا در آستانه عصری جدید در ایران، بر عقل، استقامت و میهن پرستی تکیه کنند. تاریخ. برای بازگرداندن منابع و تاریخ کنونی ایران. با کمی مقایسه می توان به این نتیجه رسید که تمام نهادهای مسئول فرهنگ و ادب ایران در چهل سال گذشته شکست خورده اند، حتی به اندازه تلاش های دهدی، بهار، فروگا، قزوینی، حمائی، فروزانفر، نفیسی. و مینوی برای کنایه برگشته است. در این راستا نسل مذکور شاهکاری خلق کرده است. در این میان مجتب مینوی یکی از چهره های شاهکار مدرن فرهنگ و ادب ایران است. چندی پیش مصادف با چهل و پنجمین سالگرد درگذشت این نویسنده و کاشف ملی ایران بود.

مردی که از سالهای آغازین جوانی در خدمت فرهنگ و اندیشه میهن پرستانه ایرانی بوده است. زمانی که تنها ۲۳ سال داشت، مقاله‌ای با عنوان «نقد تهران یا مقاله تهران» در مجله آینده، یک مجله سراسری به سردبیری محمود افشار یزدی منتشر کرد. پنج سال بعد در بازگشت از سفر یک ساله بریتانیا به تهران به وزارت آموزش و پرورش پیوست. مینوی در سال 1309 یک گروه چهار نفره تشکیل داد و با همکاری دیگران چندین کتاب ماندگار از جمله جلد اول خیام، شاهنامه و نوروزنام را ویرایش و منتشر کرد.

در همین دوره بود که در تهیه خلاصه ای از شاهنامه با محمدعلی فروغا همکاری کرد. مینوی در سال 1313 در کنگره بین المللی هزاره فردوسی در تهران شرکت کرد و با بسیاری از خاورشناسان اروپایی که به ایران آمدند ملاقات کرد. سپس به مدت 15 سال ایران را به مقصد انگلیس ترک کرد. مینوی در سال 1328 به ایران بازگشت و تا سال 1347 در دانشگاه تهران به تدریس ادبیات و متون کهن پرداخت. مینوی از بازنشستگی از دانشگاه تهران تا پایان عمر که می خواست ارشد شود، مدیر علمی بنیاد شاهنامه فردوسی شد و یکی از بزرگان شطرنج پژوه ایران زمین شد. او قبل از مرگ تمام کتاب های خود را به مردم ایران اهدا کرد.

* روزنامه نگار و نویسنده در حوزه اندیشه

دکمه بازگشت به بالا