مشهورترین بلیزر ایران کجاست؟ – خبر روزانه

ورود امام (ره) به ایران یکی از مهم ترین وقایع تاریخ معاصر محسوب می شود و به همین دلیل قانع کننده، بلیزر معروف به رانندگی محسن رفیقدوست را باید یکی از خودروهای تاریخی دانست. اما سرنوشت آن خودروی تاریخی چیست و اکنون کجاست؟

به گزارش روزنامه خبر روزانه یک همشهری وی نوشت: «ماشین معروف و پرماجرا را حتماً به یاد دارید که امام (ره) در بدو ورود به ایران سوار آن شد و در 12 بهمن 57 در محاصره جمعیت زیادی قرار گرفت. ژاکت آبی و سفیدی که امام (ره) روی صندلی جلویش نشسته بود و محسن رفیق دوست که راننده امام (ره) در آن روز تاریخی بود آن را رانندگی می کرد. ورود امام (ره) به ایران یکی از مهم ترین وقایع تاریخ معاصر محسوب می شود و به همین دلیل باید بلیزر معروف را یکی از خودروهای تاریخی دانست. خودروهای تاریخی نیز به عنوان زیر پوشش نگهداری می شوند، زیرا صرف نظر از اینکه چه کسی از آنها استفاده کرده است، بخشی از تاریخ شده اند و باید از آنها مراقبت شود.

این ماجرا را نقل کرده ایم تا بفهمیم چرا بعد از حدود 44 سال برای شناخت خودرو امام (ره) به بورس آمدیم. البته دنبال کردن ماجرای مرگبار ژاکت آبی کار آسانی نبود. برای یافتن سرنخ‌ها، ابتدا باید به محققان خودروهای کلاسیک مراجعه می‌کردیم. سپس نوبت به صاحبان قدیمی بلیزر معروف رسید تا بفهمند این خودرو را به چه کسانی فروخته اند، اما ماجرا به این سادگی ها نبود. علاوه بر استعلام و جستجوی مکرر برای یافتن ردی از خودروی امام، از مراکز و بنیادهای دولتی و غیردولتی نیز بازدید کردیم که نتیجه آن گزارش پیش روی شماست.

مهم، اما ناشناس

تحقیقات زیادی در مورد خودروهای تاریخی انجام شده است که قدمت برخی از آنها به سال های قبل از انقلاب و برخی به دوره قاجاریه بازمی گردد، اما تعداد کمی از آنها برای جستجو به سراغ خودروهای تاریخی پس از انقلاب رفته اند. مخصوصاً کاپشن آبی و سفیدی که امام (ره) هنگام ورود به ایران بر آن سوار بودند و برای ایراد آن سخنرانی معروف به میان مردم و از آنجا به بهشت ​​زهرا (سلام الله علیها) رفتند. اغراق نیست اگر بگوییم این دستگاه از 21 بهمن 1357 مورد بی توجهی و بی توجهی قرار گرفت و شاید به همین دلیل خیلی زود به فراموشی سپرده شد.

خودروی امام (ره) که در مرکز وقایع تاریخی 12 بهمن قرار داشت را باید در ردیف خودروهای تاریخی قرار داد. چرا که تمام ویژگی های لازم برای ارائه به عنوان یک خودروی تاریخی را دارد. اولاً این خودرو توسط یکی از مهم ترین شخصیت های سیاسی تاریخ معاصر رانندگی می شد و ثانیاً در یک روز تاریخی مورد استفاده قرار گرفت. این گونه خودروها در کشورهای مختلف به خوبی نگهداری می شوند و در موزه ها مورد بازدید عموم قرار می گیرند تا بر گرد و غبار فراموشی ننشینند… اما در مورد تاریخی ترین خودروی سال های پس از پیروزی این اصل رعایت نمی شود. انقلاب این ناآگاهی آبی بلیزر موضوع جالبی برای علاقه مندان به سرنوشت خودروهای تاریخی است.

پروژه تحقیقاتی

نگاه بدبینانه به ماجرای مفقود شدن خودروی امام (ره) این بود که پس از مدتی اسقاط شد و از قطعات کمیاب آن برای تعمیر چند بلیزر که سال‌ها در ایران به جا مانده بود استفاده شد، اما نتیجه چنین اتفاقی افتاد. دیدگاه چیزی جز بن بست در مسیر پژوهش نبود. از این رو خوشبینانه به اوضاع نگاه کردیم و به امید یافتن این خودروی تاریخی به جستجوی خود ادامه دادیم تا به بنیاد مصطفان و جانبازان، ستاد اجرایی فرمان امام (ره) و بنیاد شهید رسیدیم. اما نتیجه اقدامات بعدی چیزی جز اظهار بی اطلاعی افراد مختلف از سرنوشت آبی بلیزر نبود.

هویت مالک خودرو

تلاش برای بازخوانی خاطرات محسن رفیق دوست که پشت فرمان کاپشن آبی و سفید 12 بهمن 1357 بود، راهی تازه بود و از قضا ما را به سرنخ های تازه و بدیعی رساند. رفیق دوست در کتابی که برای تاریخ می گویم، از شخصی به نام «علی معجم صنعیت» به عنوان مالک اصلی خودرو یاد می کند. الان دو آدرس مهم داریم یکی اسم مالک ماشین و دیگری شماره 24 تهران، شاید با این آدرس ها از اداره مالیات شهرستان بپرسیم آخرین بار چه کسی و در چه تاریخی مالیات این ماشین را پرداخت کرده است، اما از آن مسیر ما نتیجه ای نگرفت چون دو خودروی کلاسیک دیگر به نام علی جامع صنایع ثبت شده بود. قدم بعدی یافتن ردی از علی مجوم صنعتی یا نشانی بستگانش بود که با جستجوی اینترنتی امکان پذیر شد. علی مجمع صنعیت یکی از تاجران بازار قطعات خودرو بود که در سال 1378 فوت کرد اما پسرش در همان مغازه قدیمی کار می کرد.

گمشده پیدا می شود

برخی از شرکت‌های قدیمی لامپ‌های برقی تهران پنجره‌ای جدید باز کردند. یکی از آنها به نام ابوالفضل متقی مدعی شد که با آن کاپشن آبی به کربلا رفته است و این همان نکته ای بود که ما را به سرنخ اصلی و نهایی می رساند. بعد از این ماجرا به این نتیجه رسیدیم که مجلس صنعتی متوفی حتماً به او وکالت داده است که خودرو را به یکی از دوستانش که قصد رفتن به کربلای معلی را به طور موقت منتقل کند. رد شدن

جست و جوهای بیشتر ما را به دفتر شماره 329 تهران و وکالتنامه ثبت شده در شهریور 1357 رساند. اکنون هویت خودروی تاریخی و شخصی که آن را از مرحوم مجوم صنعتی خریداری کرده است، کاملا مشخص است، اما مالک خودرو مدعی است که او نمی داند آن را به چه کسی فروخته است. قرار نیست ناامید شویم. بنابراین به جستجوی خود ادامه می دهیم و اینگونه از کامران امیرا که سال ها تحقیق و پژوهش در زمینه خودروهای کلاسیک انجام داده و از ابتدا همراه ما بوده کمک گرفتیم. او عکسی از کت آبی را در صفحه شخصی خود منتشر کرد و از فالوورهایش خواست که اگر نشانه ای از آن پیدا کردند به او اطلاع دهند. این طرح جواب داد و یکی از پیروان مدعی شد که این خودرو را در یکی از باغ های متروکه اطراف تهران دیده است که به حال خود رها شده بود. امیری، محقق همکار ما در این گزارش، پس از بررسی شماره شاسی خودرو، به احتمال زیاد این کاپشن، همان کاپشن معروفی است که مدت ها به دنبال آن بودیم؛ بلیزر که به شدت آسیب دیده و نیاز به ترمیم زیادی دارد، اما…

آیا همان بلیزر است؟

محقق همکار ما در این گزارش احتمال زیادی می دهد که این همان بلیزر معروف باشد. اگر چنین است، موزه خودروهای کلاسیک بنیاد مصطفان و کهنه سربازان چیزی است که باید در نظر گرفته شود. نماینده بنیاد مصطففان و ایثارگران با اشاره به اینکه هرگونه خبر و گزارشی در مورد خودروی تاریخی امام (ره) منجر به افزایش روزافزون قیمت آن می شود، در عین حال می گوید: بنیاد به دنبال خرید خودروهای تاریخی نبوده بلکه به دنبال آن بوده است. بلیزر معروف به موزه اتومبیل های تاریخی را آماده انتقال کنید.

منبع موثق دیگری به ما می گوید که این جمله دو یا سه بار گفته شده است و ما به این نتیجه رسیدیم که بلیزرهای ادعایی بلیزرهای شناخته شده نیستند. این منبع آگاه گفت: اگر این کاپشن، کاپشن معروفی است، باید سازمان هایی در بین کسانی وجود داشته باشند که آن را مرمت کنند و به موزه ببرند. در هر صورت ما نتایج نظارت خبرنگار و محقق را در قالب این گزارش منتشر کرده ایم تا در صورت صلاحدید مسئولان، ارتباط لازم را برای انجام بررسی های لازم به آنها ارائه دهیم. شاید اگر این بلیزر همان بلیزر معروف باشد، دوازدهمین باخمن امسال بهترین تاریخ برای اهدای آن به موزه مناسب باشد. همشهری مطمئناً مخاطبان خود را در مورد بازخوردها و اخبار بعدی در این زمینه به روز خواهد کرد.

سرنخ اولیه

دسترسی به نسخه های اصلی برای کارهای پژوهشی ضروری است و این فرصت با تهیه تصاویر باکیفیت بلیزر از موسسه حفظ و نشر آثار امام (ره) در اختیار ما قرار گرفت. بررسی عکس‌های باکیفیت از این وسیله نقلیه تاریخی به ما اجازه داد تا تأیید کنیم که پلاک اصلی با یک شماره ۱۲ باخمن 1357 پوشانده شده است و این اولین سرنخ مهمی بود که پس از تحقیقات دقیق پیدا کردیم.

مرحله بعدی مرکز گردشگری و رانندگان بود که شماره ترانزیت را صادر می کند. جستجوها برای اینکه بدانیم شماره ترانزیت این خودرو به نام چه کسی صادر شده نتیجه ای نداشته است، بنابراین امکان بازگشت به زمین صفر وجود دارد، اما اشاره به عکس های باکیفیت همچنان مفید بود. با بررسی این عکس ها متوجه شدیم که گوشه دندان شماره 4 از زیر شماره ترانزیت بیرون زده است و با توجه به مدل خودرو که احتمالاً متعلق به سال 1355 تا 1357 است، شماره اصلی باید تهران 24 یا 25 تهران باشد. پس عدد کنار 4 باید 2 باشد و حالا باید دنبال آدرس تهران بلو بلیزر 24 می گشتیم. پاسخ منفی است و ما باید به روش های دیگری عمل کنیم.

اولین نشانه

جستجو برای یافتن اولین نشانه های سرنوشت کاپشن معروف با زیارت حرم امام آغاز شد. حدس می زدیم که شاید در حرم امام (ره) افرادی هستند که اطلاعاتی از سرنوشت این خودرو هرچند ناچیز داشته باشند. بررسی‌های اولیه نتیجه‌ای نداشت و وقتی متوجه مفقود شدن کاپشن معروف شدیم، با سه نفر از کارکنان و تکنسین‌های شاغل در حرم امام (ره) مواجه شدیم.

آنها از وجود دو خودروی قدیمی در پارکینگ حرم امام خبر دادند، اما گفتند از سرنوشت بلیزر معروف اطلاعی ندارند. حفظ دو خودروی قدیمی در پارکینگ حرم امام (ره) نشانه کوچکی از بقای سایر خودروهای تاریخی در سالهای پس از انقلاب ۵۷ بود و همین امر ما را به سمت حفظ و نشر آثار امام خمینی (ره) سوق داد. مؤسسه در نزدیکی جماران کار می کند نظری یافت نشد و آنجا بود که شک ناپدید شدن ژاکت معروف به اعتماد به نفس تبدیل شد. از آن روز به بعد با خودرویی مواجه شدیم که در طوفان حوادث ریز و درشت سال های پس از پیروزی انقلاب ناپدید شد و برای یافتن آن به ترکیبی از اطلاعات، مراقبت های مستمر و ترفندهای پلیسی نیاز بود تا هم شی و خودروی گم شده پیدا شد.

انتهای پیام

دکمه بازگشت به بالا