ناگفته‌هایی درباره شهادت غواصان در کربلای ۴

اگر یادمان باشد در سال 1394 اعلام شد که در عملیات کربلای 4 بر پیکر 175 غواص کشته شده دستبند زده شد. این خبر موجی از احساسات را در مردم کشورمان به راه انداخت. اطلاعات تکمیلی بعداً نشان داد که همه این غواصان در دستبند نبودند. یعنی حداقل بیشتر آنها قبل از دفن بر اثر جراحات نظامی جان باختند و برخلاف آنچه در جامعه منتشر شد، موضوع زنده به گور کردن آنها چندان مهم نبود. در سالگرد عملیات کربلای 4 به موضوع غواصان دستبند می پردازیم.

به گزارش خبر روزانه، روزنامه «یاوان» نوشت: «کربلای 4» یک عملیات فرود بود. نام عملیات آب و خاک از زمان عملیات خیبر در واژگان جنگ بوده است. البته در عملیات رمضان، دشمن آب را در منطقه عملیاتی رها کرد و زمین منطقه را به زمین فرود تبدیل کرد، اما به طور کلی و طبیعی تر، خیبر – اولین عملیات فرود در ایران.

بعد از عملیات خیبر «بدر» و سپس «والفجر-8» دو عملیات بعدی بود که به آن ها آبی خاکی نیز می گفتند. اما در عملیات والفجر 8، جنگ تحمیلی با پدیده غواصان به ویژه گردان‌هایی آشنا شد که باید بار موج اول عملیات را به دوش می‌کشیدند و خط اول دشمن را شکستند و راه را برای فرود نیروها باز کردند. موج دوم و سوم .

غواصان در فتح فاو (والفجر 8) کاری کردند و کارستان و شست خوبی به دشمن نشان دادند. سپس در عملیات کربلای 4 برای شکستن خطوط دشمن دوباره لباس سیاه خود را پوشیدند و در اختیار گرفتن فو را کامل کردند، اما این بار عملیات پلنگ و غواصی جزو اولین گروه هایی بودند که اسیر شدند.

با دستگیری غواصان، انتقام والفجرای 8 که تنها یک سال داشت باز شد. گزارش‌هایی مبنی بر بدرفتاری نیروهای دشمن با غواصان بعداً به دست آزادگان ایرانی رسید که نشان می‌داد بعثی‌ها توجه خاصی به لباس مشکی داشتند، اما همان اسرا که رفتار بعثی‌ها با غواصان را به یاد می‌آوردند اذعان داشتند که هیچ‌کس ندیده است. دشمن به تعداد زیاد. .

تحقیقات بیشتر نشان داد که دستور خاصی برای کشتن زندانیان ایرانی با دستبند یا زنده به گور شده وجود ندارد. در نهایت ممکن است تعدادی از این غواصان در نتیجه تصمیم خودسرانه افسران میدانی کشته شده باشند. در غیر این صورت اسیر چند صد نفر از نیروهای ایرانی در کربلای 4 نشان داد که استراتژی دشمن در این عملیات این بود که هر چه بیشتر اسیر را به اسارت بگیرد تا آنها را بکشد.

تا سال 90 تمامی اسرای کربلای 4 و بعد از آن تعدادی از اسرای کربلای 5 مفقود الاثر محسوب می شدند. دشمن برای آنها در نزدیکی تکریت اردوگاهی به نام تکریت 11 ایجاد کرد که هیچ افسر صلیب سرخ به آن دسترسی نداشت. این اسرای مفقودالاثر که تعداد قابل توجهی از آنها حداقل چهار سال در ایران شهید محسوب می شدند و دارای سنگ قبر بودند، بعدها سرنوشت سربازان کربلای 4 ایران را در هاله ای از ابهام قرار دادند و زمینه را برای شایعه سازی فراهم کردند.

در پایان باید بگوییم که اگرچه موضوع شهادت جمعی از 175 شهید کربلای 4 تا حد زیادی منتفی است، اما نباید فراموش کرد که شهادت اسرای ایرانی توسط دشمنان در همان منطقه عملیاتی چیزی نیست. که کاملا قابل انکار است . به خصوص در ماه های اول جنگ که مردم عادی در مناطق جنگی بودند، جنایات هولناکی در حق این مردم و سربازان ایرانی انجام شد که حل آن زمان می برد.

انتهای پیام/

دکمه بازگشت به بالا